Mijn behandeling tegen osteosarcoom kanker..
Soms zegt een foto meer dan woorden…
BLIJ!
5 jaar stabiel! (Niet schoon…!)
Mijn leven is een grote teaser… Nu de staatsloterij nog winnen… 😎
Controles worden verlengd…
Aangemeld bij de ‘late effecten van chemo-poli’ want… Voorlopig ben ik er nog!
😘
Allereerst wens ik jullie een gelukkig nieuw jaar!
Maar vooral gezondheid en geluk!
En geld. Dat ook!! 😅🤣
Afgelopen jaar heb ik veel nieuwe projecten gehad! En damn, dat was gaaf! Ik kocht een gitaar, kreeg les en nu… Pingel ik alsof ik een paar lessen gehad heb…. 😅 (Maar dat klopt ook….)
En ik heb ervan genoten!
M’n gitaar staat in de woonkamer als kunstwerk, als nieuw doel, ik stof ‘m af en als ik er weer aan toe ben pak ik m’n lessen weer op.
Ik leerde meer over mezelf dan van de lessen helaas. Niet alles wat je wil bereiken is blijkbaar haalbaar.
Hoe graag je ook wil! Maar elke nieuwe stap, elke les, het proces…
Ik genoot ervan!
Nog maar een paar dagen geleden, op Oudjaardag was ik 10 jaar ziek….
En wat heb ik dat mogen vieren met veel mensen! ❤️
Nieuwe vrienden, oude vrienden! Met m’n (schoon) familie en natuurlijk met Erik!
Oudjaardag was awesome!!
Want dit was ook een een ‘verjaardag’ voor mij. En wat voor een…!
Just imagine…. 10 jaar geleden was mogelijk m’n laatste oud en nieuw…
Inmiddels weten we allemaal beter…! Maar 10 jaar…! Dat had niemand verwacht, zeker niet de laatste jaren…!
Ruim een kwart van mijn leven ben ik ziek…. Statistisch gezien…?
Ja. Laat maar…
Voel ik me ziek? Soms…
2026!!! Here I am..!
Vol liefde, levenshaast en schuldgevoel…Waarom ik wel…?
Waarom kreeg ik deze mazzel bij zoveel pech? Waarom kreeg ik wel een 2e en zelfs 3e kans en een ander niet?
Ik weet het niet. Niemand eigenlijk…
Maar ik tel al m’n zegeningen!
Het voelt oprecht als een zegen bij een vloek…. Iedereen wil zo’n mooie blauwe parkeerpas toch? Iedereen wil stiekem ‘altijd vakantie’ toch?
Maar dan krijg je de rest er ook bij…!
En die rest? Ach, zelfs dat went.
En toch zou ik graag willen ruilen…
Terug naar de ‘wat als ik niet ziek was geworden?’
Ik denk vaak dat ik de oude ‘ik’ mis, maar eerlijk? Na 10 jaar?
Wie was ‘ik’ toen eigenlijk?
10 jaar… Damn.
Wel had ik meer dromen dan nu.
Maar ook meer wensen.. (!)
Wensen die allemaal in vervulling zijn gegaan, op een paar best grote na…
Ik had gehoopt op meer.
Waar ik nu sta is niet wat ik ooit wilde bereiken. 10 jaar geleden was er nog hoop!!
Bijna 5 jaar geleden verdween die hoop. Het is nu vooral onzekerheid. En toch ben ik verder dan ik toen durfde te dromen…
Ik heb de laatste 10 jaar (te) veel bescherm(b)engeltjes verzameld….
Ik had ze niet willen missen! ❤️
Maar ik mis ze wel….
Waarom is kanker zo verrekte willekeurig en oneerlijk?
Op naar 2026.
Op naar de volgende mijlpaal…!
Want… Hoe groot gaat de mindfuck worden als ik opeens aangemeld word als ‘palliatieve’ patiënt bij de ‘LATER-poli’ want… Ze gaat maar niet. 😅
Ja precies dat… Ik bedoel dus; ik ga maar niet dood. Vet ingewikkeld hoor!
Dankbaar. Maar leg dit maar eens uit…
Maart 2026.
Allesbepalend en als de scan goed is ook precies weer… Nietszeggend. 😅
Pffffff……..
2026 ga ik in met:
❤️
Een blog plaatsen, het moet.
Ik moet…. Moet ik..? Ja! Goed nieuws!
Na PHPS (pijntje hier, pijntje daar..).
blijkt mijn scan weer GOED!
Ik snap het niet.
Mijn stomme lijf… Mijn stomme (GEWELDIGE!!) lijf!! Blijkt weer sterker dan welke micro-uitzaaiing of rest tumorcel dan ook…
Fak. En nu?
Langer ‘stabiel’ dan ‘schoon!’
Ik kan niet uitleggen wat dat voor mij betekend. Over 6 maanden een nieuwe scan! Als die goed is zit ik aan de 5-jaar grens. Ik word nooit meer beter. CT-scans worden nooit meer röntgenfoto’s.
Weg toekomstplannen, weg kinderwens, weg evt. carrière…
Maar nog steeds kansen. Gelukkig zijn. Herinneringen maken en mooie momenten….
31 december 2025 ben ik 10 jaar ziek.
Damn. Ik doe het ‘goed’ met een 5-jaars overleving van 60-70%.
Met een uitzaaiing en prognose in 2021 van 1-2 jaar…
Zweefteef of niet. Ik heb in 10 jaar zoveel lotgenoten verloren. En ze willen me niet daarboven! (Of beneden… )
Of ze doen vreselijk hun best me hier te houden. Of ze zijn nog niet toe aan alle herrie die ik met me mee breng…
Met beide opties prijs ik me rijk…!
Ik ben er nog. Nog steeds. En hoe moeilijk de onzekerheid soms is. Ik ken geen ‘nee.’ Ik ken geen opgeven. Ik ben er nog en grijp mijn leven nog steeds 110%!
Minder is voor mij geen optie… Wat welke psycholoog of ergotherapeut me ook zegt.
Ik blijf pakken wat ik pakken kan!
Op mijn eigen manier!
Beetje vreemd, wel lekker!
❤️
37 jaar!!!
Poh… Je zult maar 37 jaar zijn geworden en je elke dag in je hoofd nog steeds 27 voelen. Met het lijf dat zéker de 73 is gepasseerd…
Als ik m’n blog terug lees, want dat doe ik soms, lees ik; ik wil… minder minder minder.
En wat gebeurt er..?
Meer… Meer…! MEER!
Levenshaast.
En wanneer stopt dat?
Voorlopig nog niet!
De ‘wat als’ vreet dit jaar niet minder aan me. In april was m’n laatste scan, 4 jaar na mijn longuitzaaiing. Deze was weer goed! In september is ws de volgende. Die is best bizar te noemen…
Als die scan nog steeds stabiel is ben ik net zo lang ‘ongeneselijk’ ziek als dat ik ooit ‘schoon’ geweest ben na de chemo. Dat valt toch niet uit te leggen?
Stap voor stap en veel feest vieren!
37!
En toch denk ik ook dat ik 38 jaar zal worden. En ook 39 jaar. Oprecht, ik denk ook 40 jaar. Maar daarna…?
Maar vandaag, vandaag ben ik 37 jaar geworden! En dat is prachtig!!
Dus; proost!
Lekker blijven ontsmetten het lijf en de lever. Voor mij werkt het!
❤️
9 jaar… 1/4e van mijn leven.
Ongetwijfeld de slechtste 9 jaar van mijn leven. Maar f*ck dat. En geloof het of niet. Ook de beste 9!
31-12-2015: Mevrouw u heeft een kwaadaardige vorm van botkanker.
Mijn eerste vraag was daarna: ‘Ga ik hier dood aan?
De orthopeed schraapte z’n keel en vertelde: ‘Ik weet het niet. Dit is zo zeldzaam dat ik je moet doorverwijzen…’
Het ging 4,5 jaar goed na de chemo.
En toen kwam 2021.
En nu wordt het morgen 2025.
Zoveel mooie mensen mogen leren kennen in 2024. Maar ook weer mensen verloren… Frustratie. Pijn. Verdriet en zo onwijs veel liefde. Er gaat geen dag voorbij zonder kanker. Zonder pijn. Zonder het zwaard van Damocles in m’n nek. Had ik m’n prognose maar nooit gevraagd denk ik soms. Maar zo ben ik niet. En dan was ik nooit zo ver gekomen.
Dus: Leven. Feesten. Op je plaat gaan. De zooi opruimen en: OPNIEUW!
100% aan of 100% uit.
Op naar 2025.
Op naar 37 jaar worden.
Op naar 10 jaar ziek zijn.
Op naar nog meer dromen en wensen, en op dit moment is de grootste wens om in 2025 weer een écht doel in mijn leven te vinden. (Niet te verwarren met dat m’n leven zinloos zou zijn he!)
Dankbaar voor de mensen om me heen. Soms een veel te groot sociaal leven voor m’n lege batterij. 🪫
Maar liever een lege batterij en een hart vol liefde dan andersom.
Op naar hopelijk weer een mild jaar.
En zo niet? FIGHT!
2025. Here I come! 💪🏻
25 oktober 2017… 1 jaar schoon…
Het had zo anders kunnen zijn zonder die stomme uitzaaiing in 2021… Dan was ik vandaag 8 jaar schoon. Had ik gewerkt als praktijkverpleegkundige en was ik waarschijnlijk moeder geweest.
Er gaat geen dag voorbij voor mij zonder kanker. Eind dit jaar ben ik 9 jaar ziek en met mijn prognose in 2016, daarna in 2021 is dat enorm bijzonder.
En toch doet vandaag een beetje pijn.
Ik tel m’n zegeningen. Heb een bijna volledig afgewerkte bucketlist.
Het blijft zoeken naar doelen…
Vallen en opstaan maar vooral toch ook echt wel enorm dankbaar.
Mijn volgende scan in februari 2025 is net geen 4 jaar na m’n uitzaaiing. Hoe bizar. Ik ben er nog! Nog steeds! En voorlopig blijf ik ook nog wel even…!
Hoe langer mijn kanker z’n winterslaap blijft houden, hoe meer dagen, maanden, jaren…!
YOU ONLY LIVE ONCE! 😘
Als zelf de oncoloog moet lachen en zegt ‘positief verrast’ te zijn… Wat dan?
Weer een goede scan…
Zoveel gevoel. Zoveel emotie.
Waarom krijgt niet iedereen deze 2e kans? Maar ik weet wel…
Het leven zou geen reis naar het graf moeten zijn met de bedoeling om veilig aan te komen in een mooi en goed bewaard lichaam, maar eerder een rookwolk, grondig opgebruikt, totaal versleten en luid te roepen; ‘Wow! Wat een rit!’
Citaat uit: ‘Fear and Loathing in Las Vegas’ door Hunter S. Thompson
Not today. Not this year.
Eind deze maand naar Parijs, het geweldige FOSTER-consortium waar IK (!!) geen onderdeel ben als patiënt maar als patiënt advocate.
Hier hoor je meer van professor Gelderbom… Hij gaf me 2 jaar, maximaal. Met operaties, bestralingen en nieuwe chemotherapie.
Deze week komt NPO Radio 2 in actie voor KWF. Bij Annemieke hoor je dan ook prominenten gerelateerd aan het onderwerp. Bron: NPO Radio 2 https://search.app/p5iMZrS68CuQgB5Z6
Inmiddels zijn we ruim 3 jaar verder, bijna 3,5. Eind deze maand hoop ik hem te treffen op terras… Niet om hem de les te lezen, om hem hoop te geven als oncoloog. Misschien maak ik mezelf wel studie object… Elk jaar is er een!
YOLO! Vanaf nu: zonder bril! 😎
Het is alweer ruim een maand geleden dat ik mijn laatste controle heb gehad. Hoewel ik lang op de uitslag dacht te moeten wachten werd ik ’s middags al gebeld: Geen nieuwe afwijkingen gevonden. Overige afwijkingen: ongewijzigd.
Toen mijn oncoloog belde met de uitslag zat ik nog op de bank bij een vriendin in Nijmegen. In shock, ongeloof, tranen, schuldgevoel. Die vriendin krijgt iets te vaak te horen dat haar scans er niet zo stabiel uit zien en dan wordt ik WEER met goed nieuws gebeld. Ingewikkeld.
Nu weken later moet ik deze blog toch eens online zetten. Het is de 3e versie…
Versie 1, van 5 weken terug was er een met veel frustratie.
Versie 2, van 3 weken terug was over te top hoe blij ik wel niet moest zijn met weer een goede scan… En dat ben ik! Maar de vlag gaat gewoon nooit meer écht uit sinds ik weet dat ik niet meer écht beter word.
Versie 3, van vandaag dus, wordt een lesje rouw vs. levenshaast.
3 jaar geleden kwam de definitieve uitslag van mijn longoperatie. Na doorvragen bij een andere oncoloog kreeg ik ook een prognose: maximaal 2 jaar met mogelijk nieuwe operaties, bestraling en mogelijk chemo.
Ten aanzien van mijn ziekte, mijn lichaam en kinderwens moest ik daarna veel afscheid nemen, een soort rouw.
Ik heb veel gehad aan deze curve, want elke fase kwam langs, en als je denkt dat je er klaar mee bent begint de curve weer opnieuw, soms halverwege, soms helemaal aan het begin.
Het is niet alleen verliezen van een been of mobiliteit. Het is afscheid nemen van dromen en wensen…
En dan… Levenshaast.
Levenshaast
De autobiografie Levenshaast (2016), van communicatieadviseur Ingeborg van Beek (1976 – 2022) is ‘haar rauwe, authentieke en krachtige verhaal over leven met een tikkende tijdbom in haar hoofd’. Ze schrijft over spijt en verlangens, verdriet en optimisme en haar rotsvaste geloof in de kracht van het nu. Haar psychologe voelt bij haar, naast verdriet door de confrontatie met ziekte en de dood, een buitengewone vrolijkheid. Zij noemt Van Beek levendig en ontdekkend en zegt dat ze lijdt aan levenshaast. Laconiek vraagt Van Beek of daar pillen voor zijn. De psycholoog schudt daarop haar hoofd: ‘Geniet van elk moment, je leeft maar één keer!’ Van Beeks reactie hierop is dat zij inderdaad ‘maar één keer, maar vooral iedere dag leeft’. Levenshaast regeert: op haar sterfbed wil de auteur geen spijt krijgen van alles wat zij níét heeft gedaan. ‘Ik wil drinken, dansen, de levenshaast door mijn aderen voelen stromen en ervan genieten’.
Nou, ik geloof dat ik de afgelopen 3 jaar best wel veel uit mijn leven heb gehaald. En nu? Ik moet wederom mijn leven anders in gaan richten.
Wordt ik dan toch ‘oud’ en wat is dan ‘oud?’ en wil ik met mijn huidige krakkemikkige lijf eigenlijk wel ‘oud’ worden?
Mijn hoofd ik blijven steken op mijn 27ste. Mijn lijf is minstens 65+.
Ik weet het niet. Ik weet alleen dat mijn prognose niet veranderd is. Ook niet nu ik 3 jaar verder ben.
Mijn leven is tof. Mega vermoeiend en soms iets te duur. Maar mijn leven is ook best gecompliceerd, zeker nu ik merk dat ik niet zo flexibel meer kan denken als vroeger.
Afgelopen weken hebben zowel de psycholoog als de ergotherapeut hard aan mijn leven getrokken want, hoe doe je dat? Opnieuw ritme vinden na 3 jaar zonder ritme?
In mijn geval moet ik meer ‘nee’ leren zeggen en daar ook achter staan.
Ik mag me ook eens gaan vervelen door de week…
Ik maak best wat uren in de week met mijn vrijwilligerswerk. De ene week meer dan de andere en gelukkig zijn deze uren zelf in te delen.
Maar vervelen? Dat ken ik niet.
Stoppen is ook geen optie overigens, mijn vrijwilligerswerk is voor mij enorm waardevol en belangrijk!
Dus komende periode ga ik proberen meer ‘nee’ te zeggen en iets meer (of eigenlijk minder in) te plannen.
Challenge accepted!
Want het festivalseizoen komt er aan en ja, dan moet die batterij weer vol zijn! Ook maak ik langzaam weer vakantieplannen….
Kijk, sommige dingen gaan natuurlijk wel gewoon door hè…
Tot ergens in september, of oktober… Ligt aan de vakantieplannen!
Ook 2023 is weer gelukt! 🥳
M’n volgende controle is in april 2024.
…
Over harde landing gesproken.
(Na een topvakantie!)
Dinsdagochtend ben ik geland vanuit Kaapstad. Een 11-urige nachtvlucht… Erik haalde me op voor nog een nachtje leven uit de koffer. In Nijmegen geslapen en de dag erop ging ik door voor mn controle scan…
Oef.
Vrij snel na de scan kreeg ik vast een voorlopige uitslag; geen grote tumoren echter moest de radioloog ook nog even naar het littekenweefsel kijken. Het duurde maar een paar uur en ook de radioloog ziet geen (nieuwe) gekke dingen.
En dat is natuurlijk geweldig! 🥳
En een enorme opluchting! Echt! 🥳
Maar ook; pfff… 🤯
Die inmiddels bijna eeuwige mindfuck… HOE DAN?
Ik heb het deze oncoloog (niet m’n eigen/oorspronkelijke) mn onbegrip ook nog maar weer eens voor de voeten gegooid…Eerst vinden ‘ze’ na 4,5 een uitzaaiing… Deze is niet volledig te verwijderen, er blijven cellen achter… Het is een zeer agressieve vorm van kanker…
En nu gebeurt er al 2,5 jaar niks?
HOE DAN?
Niemand die het weet. Niemand die het snapt. Ik gebruik geen wietolie, volg geen dieet, gebruik geen noemenswaardige medicijnen….
Wel put ik m’n lichaam uit met festivals, vakantie en wijn. 😂
Na de voorzichtige vraag naar ‘hoop’ werd die overigens wel gelijk de kop weer ingedrukt. Ouch!
‘Je bent nog steeds ernstig ziek en je toekomst is en blijft te onzeker.’
Maar hoe langer die stomme ziekte weg blijft hoe meer onderzoek er gedaan wordt en hoe meer hoop.
Ik was deze scan best een beetje bang van alle pijntjes die ik overal heb maar ook vanwege toegenomen benauwdheid, wellicht toch teveel hooi op m’n vork…
Ik had al een stap terug genomen qua werk een tijdje geleden, maar komende maand worden dat nog een paar stapjes extra. Mijn lijf is even op. En dat mag ook best na een zomer vol festivals en 4 weken fanatiek vakantie. 😎
Ik ben sinds deze week officieel ‘met pensioen.’ Dat vind ik namelijk veel leuker klinken dan; ik ben gestopt met (betaald) werken.
Ik hoop dat ik me ga vervelen komende tijd maar ik heb nog iets teveel plannen liggen. 😅 Oeps. Wordt vervolgd…
En dan nog even een stukje Zuid-Afrika!
Op 7 september bracht Erik mijn moeder en mij weg en hebben we 2,5 week samen gereisd van Kaapstad doorgevlogen naar Port Elisabeth om zo met een kleine groep de Garden Route te zien de eerste dagen. Daarna nog diverse excursies gedaan en alle highlights van Kaapstad bekeken.
Na de reis met mijn moeder de eerste 2,5 week, vloog zij alleen naar huis.
Ik vloog dus pas op maandagavond! De laatste 9 dagen heb ik bij Iris gewoond in haar appartement in Muizenberg, ongeveer een half uur rijden vanaf het centrum van Kaapstad.
Vanaf Schiphol ben ik dinsdag rond de lunch opgehaald door Erik en enorm verrast door mijn vriendin Cora. Die was er ook gewoon! (Hoogzwanger en overtijd! 😅)
Daarna naar Nijmegen gereden en even helemaal niks gedaan. Uit… Tot de scan van woensdag dus.
Ik heb de hele reis bijgehouden op Polarsteps. Wil je zien wat ik allemaal gedaan heb? Stuur me even een berichtje voor de link.
Op dit moment ben ik vooral écht heel moe… Moe maar voldaan van alle indrukken en van deze geweldige reis die ik ook nog mocht maken.
Het zijn allemaal cadeautjes!
7 jaar geleden kreeg ik in deze maand m’n laatste chemokuur…
Bedenk je eens hoe snel de tijd gaat…
En 3x raden wie er voorlopig dus nog steeds herrie blijft maken? Ik dus. 😎
Cheers to that! 🍷
Vandaag ben ik 35 jaar.
Wauw! I’ve made it!
Dikke hip, hip, hooray voor mij!
2 jaar geleden, tijdens mijn second opinion in Leiden werd me verteld dat ik nog zo’n 2 jaar zou hebben. Mogelijk zelfs met de nodige ingrepen.
Ik heb me eraan vastgehouden; 2 jaar. Maar ik bleef maar schoon, en de scans werden steeds verder uitgesteld… Ondertussen hoopte ik dat ik het mocht halen, die 2 jaar… Vandaag is die prognose al ruim overschreden. En het toffe, eigenlijk ben ik nog best gezond ook! Sinds mijn longoperatie van april 2021 is er geen kanker meer gezien. Het zit er wel, in een bedje van littekenweefsel maar het groeit niet. Tenminste, mijn laatste scan was in april 2023 en die was schoon, 2 jaar na de operatie dus. De volgende is pas weer in september, na 5 maanden dus pas weer!
Een tijd heb ik geen blogs geschreven. Last van mezelf, last van anderen.
Het gaat goed. Echt, ik ben over het algemeen nog steeds best tevreden maar jemig, het grootste gevecht voer ik met mezelf. Met de beperkingen die mijn behandeling me na al die jaren nog steeds plagen. Maar ik ga nog steeds vooruit, ook qua been. Ik kan en durf zelfs weer te fietsen! Op een 2-wieler, super normaal, super niet mindervalide. Super trots!!
Sinds de vorige blog van september 2022 heb ik wel wat in te halen…
Erik en ik gingen uit elkaar in september/oktober.
En dat is best heel verdrietig geweest. Ondanks alles kunnen we nog steeds heel goed met elkaar. En toch werkte het voor mij niet meer onder 1 dak.
We hebben samen een toffe hond en een goede hobby aan het bezoeken van diverse festivals. We gingen zelfs nog samen een weekje weg naar Valkenburg!
We vermaken ons goed samen. Op Facebook zou er ongetwijfeld staan ‘het is ingewikkeld.’ En wat op Facebook staat is waar, dat weten we allemaal. 😅 We zien wel wat de toekomst ons brengt…
Sinds de breuk heb ik sinds eind december een heel tof poppenhuisje! Gelijkvloers met een flinke zolder en tuin. Boris is nog steeds Boris, ondanks dat het inmiddels wel een ‘het’ is. En hij heeft nu 3 huizen. Bij Erik, bij mij en een vast vakantieoord bij de ouders van Erik in Manderveen.
Of ja vakantieoord, het is meer een weer fulltime hazen en fazanten snuiven, marathons lopen en zoomies maken in de tuin.
Ik ga weer op reis, nu staat Zuid-Afrika op de planning. Eerst de tuinroute met mama en daarna een weekje of wat uitrusten in Kaapstad met en vooral bij m’n vriendin Iris die daar tijdelijk werkt. Zin in! Nu nog maar even boeken dan… 😅
En weer terug naar m’n verjaardag…
35 jaar!
2 jaar geleden was m’n voornemen 40 jaar worden. Toen zei ik dat omdat ik vond dat als ik het maar hard genoeg schreeuwde ik er wellicht zelf in ging geloven.
Het waardeloze is dat ik er sinds kort ook echt in geloof. Ik ga dat halen. Niemand weet hoe, maar ik heb daar sinds kort zelf vertrouwen in. En dat is soms best gek. Vertrouwen krijgen in iets en weten dat het ergens ook weer geschaad zal worden. Stom hoe dat werkt eigenlijk.
Ik voel me best vaak een soort van bedrieger, alsof ik m’n vrienden en familie voor de gek heb gehouden met m’n prognose…
Ik ben geen bedrieger, ik voel me soms zo. Dat geeft dan weer een soort gek schuldgevoel (slaat ook nergens op, ik weet het!)
Maar het is gewoon niet eerlijk.
Waarom mag ik er nog zijn en ligt er een vriendinnetje in het hospice? Waarom ligt er een heel jong patiëntje op sterven en spreek ik zijn ouders terwijl de diagnose echt net pas gesteld is?
Waarom krijgt een ander vriendinnetje met een mokerslag medegedeeld dat er op meerdere plekken uitzaaiingen gevonden zijn terwijl die kans minimaal was?
Waarom fiets ik er toch nog steeds tussendoor met mijn huidige levensstijl: Liever te dik in de kist dan een feestje gemist, inclusief getrainde lever🍺🍷 en vette hap.
Dankbaar. Maar soms ook een gekkig schuldgevoel…
Dus legt de psycholoog met liefde de rode loper weer voor me uit. 😅
En nee, ik ben niet depressief. Ik ben nog steeds volop aan het verwerken en in dit geval is het niet het verlies van leven.
Het is het verlies van het laatste beetje zekerheid dat ik hád over het beloop van mijn ziekte.
Toen ik te horen kreeg dat ik niet meer beter zou worden waren er zoveel emoties. Verdriet, boos, maar ook berusting en opluchting, er was duidelijkheid.
Die duidelijkheid is nu weer weggevallen en hoewel iedereen me dat gunt en gehoopt had…. Niemand wist het zeker…
Dus ja, het leven van een kankerpatiënt gaat niet over rozen.
(Overigens heb ik daar wel m’n tuin mee vol staan…)
Het gaat bij mij over het vinden van balans.
En daar ben ik nog steeds niet zo goed in.
Aan of uit.
En als het aan mij ligt vooral aan. 😉
Enjoy.