14-6, op controle bij de longarts

Gisteren was het dan alweer zover: jarig! Ik werd alweer 33 en ben goed verwend. Voor iemand die z’n verjaardag niet wilde vieren (want meh… En Corona!) ben ik goed verwend en heb ik me heel jarig gevoeld!

Voor nu even een kleine terugblik.
Vanuit Leiden (LUMC) ben ik vorige week gebeld en ze kijken mee, ook naar opties maar het hangt allemaal van de scan eind juli af. Tot die tijd willen ze me sowieso blijven volgen en daarna een uitspraak doen.

Hij vond me toch wel kortademig dus ik heb de telefoon na veel wikken en wegen gepakt vorige week en toch de longverpleegkundige in Nijmegen gebeld. Vanochtend mocht ik langskomen. De gemaakte longfoto was prima. Maar de luchtpijp is slecht te zien op röntgen
Voor mijn gevoel zit er een vernauwing in mijn luchtpijp, nou… Dat uit zich dan in kortademigheid. En stress. Veel stress… Want ja… joehoe!?! Vind je het heel gek? Ik wil nog helemaal niet dood!
Maar wat er nou eerder was (kip-ei-verhaal) de longarts denkt dat ik door stress ‘te hoog’ adem en daardoor verkrampte spieren heb en daardoor piep…

Euhm. Oké. Zit wat in. En toch ben ik het er niet helemaal mee eens. Ik ben zeker heel regelmatig best chill. Maar goed… Om het zeker te weten: meer onderzoeken.
Ik mocht vandaag meteen een nieuwe longfunctietest doen.
Mijn longcapaciteit is afgenomen van 102% naar 86%, geen wonder als je 20% van je longen hebt ingeleverd… En ook de rest zat ‘redelijk’ in de lijn der verwachting… Hmmmm.
En dan nog zo’n favorietje: Er volgt binnen 1,5 week nog een bronchoscopie.

Niet leuk! Maar komt goed! En stiekem een hele opluchting, laten ze de binnenkant van die luchtpijp maar eens even goed bekijken voor ze mn knie open snijden! Ik ga wel een tukje doen! (ik krijg een roesje)

Verder had ik even gebeld vorige week of ik gelijk bij de anesthesie langs kon, ik was in de buurt en dat ben ik niet zo vaak… Dat kon!
Dus m’n anesthesie/operatie is ook doorgesproken. Deze keer ga ik toch voor de ruggeprik met wederom een stevig tukje.
Nu alleen de datum nog. Vrijdag ga ik weer bellen of er al meer bekend is! Duimen!

…

En dan weer over tot de orde van de dag… Maar soms…
Soms… Wil ik gewoon even niks.
Even rust.
Even geen afspraken in ziekenhuis. Even geen gedoe. Gewoon even moe.

Moe. Moe. Moe.

Maar voorlopig is het gewoon nog even doorgaan van afspraak naar afspraak. Nog even afzien voor m’n been gefixt wordt. Dat moet gewoon.