31-12-2024: Vandaag 9 jaar ziek.

9 jaar… 1/4e van mijn leven.
Ongetwijfeld de slechtste 9 jaar van mijn leven. Maar f*ck dat. En geloof het of niet. Ook de beste 9!

31-12-2015: Mevrouw u heeft een kwaadaardige vorm van botkanker.
Mijn eerste vraag was daarna: ‘Ga ik hier dood aan?
De orthopeed schraapte z’n keel en vertelde: ‘Ik weet het niet. Dit is zo zeldzaam dat ik je moet doorverwijzen…’

Het ging 4,5 jaar goed na de chemo.
En toen kwam 2021.
En nu wordt het morgen 2025.

Zoveel mooie mensen mogen leren kennen in 2024. Maar ook weer mensen verloren… Frustratie. Pijn. Verdriet en zo onwijs veel liefde. Er gaat geen dag voorbij zonder kanker. Zonder pijn. Zonder het zwaard van Damocles in m’n nek. Had ik m’n prognose maar nooit gevraagd denk ik soms. Maar zo ben ik niet. En dan was ik nooit zo ver gekomen.

Dus: Leven. Feesten. Op je plaat gaan. De zooi opruimen en: OPNIEUW!
100% aan of 100% uit.

Op naar 2025.
Op naar 37 jaar worden.
Op naar 10 jaar ziek zijn.
Op naar nog meer dromen en wensen, en op dit moment is de grootste wens om in 2025 weer een écht doel in mijn leven te vinden. (Niet te verwarren met dat m’n leven zinloos zou zijn he!)

Dankbaar voor de mensen om me heen. Soms een veel te groot sociaal leven voor m’n lege batterij. 🪫
Maar liever een lege batterij en een hart vol liefde dan andersom.