18-5-2022: Stabiel = het nieuwe ‘schoon!’

Hi!

Gisteren was het weer zo ver, de scan in Nijmegen. Deze keer met 3 maanden er tussen want, mocht het ‘misse’ boel zijn dan zou ik nog net een operatie redden voor mijn vakantie met mijn moeder naar IJsland in juli.
Gelukkig hoef ik me daar voorlopig geen zorgen om te maken, mijn oncoloog appte (volledig onverwacht) vanochtend al dat de scan weer goed is!
Ik durfde haar (mijn oncoloog) deze keer niet lastig te vallen, want ja, hoeveel patiënten zou ze hebben zoals ik? En de spanning viel gek genoeg deze keer best mee. Het was zo druk afgelopen weken in mijn leven dat de scan er echt tussen gepropt werd en niet andersom.

En hoewel dat natuurlijk een enorme opluchting is voelt het ergens ook wel heel dubbel. Ik heb een levensinterview, ik heb al dingen op papier als ‘laatste wens’ en dan dit. Begrijp me niet verkeerd, dit is natuurlijk het beste nieuws van de wereld voor mij vandaag maar het is een grote mindfuck. Soms denk ik dat ik mensen belazer of verkeerd informeer over mijn ziekte. Maar dit is het wel gewoon. Afwachten tot er een verkeerde scan komt. Dat kan over 4 maand maar ik krijg steeds meer hoop dat het nog wel even kan duren. Ook dat is een mindfuck, het gaat alweer zo lang goed dat ik toch weer een soort vertrouwen vind in mijn lijf. En onrust in mijn hoofd dus. Want… Hoezo werd er 1 uitzaaiing wakker 4,5 jaar na chemo? We zijn nu weer 1,5 jaar verder en nu ben ik ‘schoon?’ Wat voor flauwe grap was dat dan? Die achtergebleven cellen aan m’n luchtpijp, hoe zit het daar mee? Worden die ooit nog wakker of zijn die dik tevreden in hun bedje van littekenweefsel?

Mindfuck x3. En dat is wat ik daarover wil zeggen.

Het is geweldig om komende 4 maanden allemaal toffe dingen te mogen gaan doen, festivals, feestjes, vakanties. Heerlijk! En het mooie is ook, het lukt ook gewoon weer. Ik ben recent met mijn vader 4 dagen in Berlijn geweest en ik heb elke dag (!) meer dan 10.000 stappen gelopen. Met kruk, dat wel, maar goed, dat is ‘gewoon prima’ voor mij. Zelfs in Berlijn op de step geweest, kruk aan een touw op m’n rug en gaan. Ik hoop echt nog heel lang de dingen te mogen en kunnen doen die ik wil.
In mijn vorige blog schreef ik dat mijn been 7 jaar werd, die blog heeft bijna niemand gelezen want de website haperde en er is dus geen mail verstuurd, nu als het goed is wel!

Die blog lees je hier:

25-4-2022: Levensinterview en een jarig been!

Mijn been kan nog wel wat jaren mee, hopelijk de komende periode zonder operaties of gekke fratsen.

Als ik even ruim verder tel komt de volgende scan ergens halverwege september. Dikke prima. Tot de volgende blog!