Wat. Een. Week.
We hebben allemaal wel eens van die weken dat je denkt, nope, niet voor herhaling vatbaar. Afgelopen week was er weer zo een.
Morgen alweer 2 weken terug had ik een leuk feestje, ik waande me vrij veilig tussen alle Corona gevaccineerden mét QR-code. En dit is geen discussie wel of niet vaccineren of what so ever maar buiten een aantal hele toffe herinneringen nam ik ook Corona mee naar huis. Dat waar Erik en ik al 1,5 jaar ons best voor doen om buiten te laten. Oeps.
Maandag hoorde ik dat er iemand die ook op het feestje besmet was met Corona, ook gevaccineerd, milde klachten. Ach, ik was gevaccineerd, what are the odds…? Ik was op m’n hoede maar niet bang. Maandag: negatieve zelftest. Dinsdag: negatieve zeftest.
Dinsdagavond; melding van de CoronaMelder en ik dacht, laat ik maar even testen voor Erik thuis komt. Je weet maar nooit….
Hmmm… Dit is niet bepaald negatief maar ook niet echt positief… Toch? *slik* Huis door gespeurd voor een ander merk zelftest, deze was WEL ECHT positief.
Lang verhaal kort: Paniek!
Paniek om Erik. Paniek om mensen die ik dinsdag gezien heb. Maar ook paniek om mijn longen! Na wat telefoontjes met de GGD mocht ik woensdag officieel testen, tsja, ook positief. Zonder klachten nog steeds. Hooguit wat spierpijn (beurs gevoel) aan m’n longen.
Pas vrijdag werd ik flink verkouden maar heb gelukkig weinig gehoest. Kortademigheid nam wat toe maar maandag was alles alweer over. Behalve m’n reuk en smaak, die zijn nog weg.
Woensdag mocht ik weer uit isolatie en in overleg met alle afdelingen en de oncoloog mocht ik gisteren ‘gewoon’ naar de CT-scan.
En zelfs dat was niet normaal…
Maar eerst: ik heb Erik niet besmet! 🥳 Het was heel eng en hij heeft bijna dagelijks ‘moeten’ testen maar doordat ik voor ik klachten kreeg al een positieve test had is hij waarschijnlijk op tijd vertrokken. Pfieuw!
En hoera voor de boosterprik! 🥳
Dan nu de CT:
De CT was in onderhoud dus ik moest naar de reserve CT, buiten, in een container. Haha! Via de ambulance ingang mocht ik in een houten hokje me omkleden, iets verder werd m’n infuus geprikt. En alleen hierom wilde ik al een blog schrijven. Het infuus zat in 1x! In een vat dat nog nooit iemand gevonden heeft. Een groene! (Groter infuus voor snel toedienen contrastmiddel) Kortom; die onthouden we voor de volgende keer. Dikke kabel op een nieuwe plek! + bewijs:
En nu… Wachten.
En daar ben ik wel eens beter maar ook wel eens slechter in geweest.
Heb de oncoloog geappt (zij begon maanden terug! 😜) dat ik de uitslag stiekem zo snel mogelijk zou willen hebben ivm spanning. Ik ben benieuwd of ze ‘m ook daadwerkelijk sneller door appt/belt. Misschien heeft ze wel vakantie…?
Ook als de scan slecht ik kan ik het maar beter weten.
Ik voel me goed, maar ja, dat is nooit een garantie geweest voor goed nieuws. En ergens ben ik ook best chill. Het is wat het is. En die emoties matchen niet echt.
Verder is dit weekend een beetje stom. Maandag zou ik 5 jaar ‘schoon’ moeten zijn en dan zou ik dit weekend een feestje willen geven. Erik en ik zijn dit weekend ook 10 jaar samen.. (!) Maar helaas, geen feestje. Ook ons weekendje weg moeten we ivm mijn besmetting verzetten, hoewel ik niet meer besmettelijk ben ‘voor normale mensen’ is Erik aangeraden nog een paar dagen afstand van me te houden. Blijft gek toch? Gewoon een beetje balen.
Tot woensdag… 🤞🏻
Hoi Suzanne , ellendige corona fijm
n dat je niet heel ziek was en dat je Erik nier besmet hebt
nu hopen voor pisitieve uitslag blijft altijd spannend , gefeliciteerf met jullie 10 jarig jubileum gaan jullie je weekendje nog in halen ? groetjes liefs uit Medemblik