18-2-2022: (G)een bericht, goed bericht!

Vorige week was het ALWEER zo ver, 4 maanden na mijn laatste CT-scan mocht ik weer, bla bla, infuus-drama, tranen, angst… NOT the usual, ik was deze paar weken echt een beetje van het padje, ik was echt bang. Niet dat ik iets voelde aan m’n lijf, helemaal niet! Maar de vorige uitzaaiing voelde ik ook niet dus dat is gewoon eng…
Wat ook eng is; de tijd. De tijd vliegt. Enorm. En dat is mega-beangstigend! Want tijd is relatief en soms denk ik echt dat er voor mij veel te weinig tijd is. Maar dat is niet zo, ik heb er gisteren gewoon weer 4 maand bij gekregen, zomaar! En stiekem toch best onverwacht.
Ongeveer een jaar na het vinden van een tumor in mijn rechterbovenkwab zijn er geen aanwijzingen voor nieuwe uitzaaiingen. Ook de plek rond mijn luchtpijp ziet er nog gewoon uit als littekenweefsel. Mijn been is enorm opgeknapt na de operatie in juli. Ik heb mijn orthopeed nog nooit zo zien stralen, ik heb ook echt even mijn catwalk-momentje gepakt daar in het ziekenhuis tussen de spreekkamers…! (HAHA!)

Ik snap het niet. Mijn oncoloog ook niet. Maar ze kijkt er ook niet van op. Alles kan, stomme tumor. Hoe kan een tumor die HOOG agressief is eerst 4,5 jaar blijven ‘slapen’ om vervolgens in een moordend tempo te groeien tot 3,5cm. Dan wordt deze tumor ‘onvolledig’ (lees: er zitten nog resterende tumorcellen) verwijderd en geeft dus (tijdelijk) de moed op? Stopt met delen, zomaar? Hoe lang zal hij deze keer blijven slapen? En dan die overige mini-puntjes/uitzaaiinkjes, die slapen nu dus al 5,5 jaar waarschijnlijk…. En hoe lang houden ze dat nog vol? Het is werkelijk om GEK van te worden. BLIJ GEK. Maar gek.

Pieken en dalen.
Hollen of stilstaan.
Dat is mijn leven helaas.

De afgelopen 4 maand heb ik veel gehold. Soms werd het me ook echt teveel. Diepe dalen, veel te weinig pieken. KUT corona die zoveel verpest voor zovelen en ook voor mij. En ook voor Erik én mij. Waar ik de deur uit wil, leuke dingen doen, op vakantie wil gaan moet Erik nog steeds oppassen.
Nederland gaat open, iedereen blij, of toch niet…?
Eerlijk is eerlijk, ik ben blij dat ik zeer regelmatig een psycholoog zie, iemand die mij elke keer weer redelijk met beide benen op de grond zet want foei, ik ben best wel een beetje streng voor mezelf.
Ik ben ermee bezig, best wel heel erg. ik MOET minder, ik MAG meer.
Dat maakt me trots!

Afgelopen week heb ik een levensinterview opgenomen omdat ik dat wilde, voor mijn nabestaanden, gewoon omdat het kan. Een levensinterview is een film van een uur over mijn leven. En niet omdat ik al dood ga, zeker niet. Over 5 jaar komen ze terug, dan maken we deel 2, en over 10 jaar deel 3. Deel 1 kreeg ik gesponsord en daar komt binnenkort een klein stukje van online. Gewoon, om te laten zien wat het is en hoe mooi het is dat het bestaat. Het was zo’n enorm bijzondere dag, ik heb gelachen, gehuild, gefietst met Boris en ben zelfs nog langs de McDrive geweest… Waarvoor? Kipnuggets natuurlijk!

Het wordt tijd voor voorjaar, tijd voor zon…
Het volgende blogbericht bevat waarschijnlijk de promo van mijn levensinterview. En die blog daarna? Ik hoop jullie in juni te kunnen vertellen dat ik er weer 4 maand bij krijg! Ik zou namelijk op dit moment niet weten waar ik de tijd vandaan moet halen om weer ziek te zijn. Nope, teveel plannen!