27-6-2019, anders dan anders…

Laat ik beginnen met: DE SCAN WAS GOED.
Dan kan ik daarna vertellen dat gisteren de meest spannende dag van 2019 was. Maar misschien ook wel van 2018 en 2017. WAT EEN DAG. Dit gaat een lang verhaal worden. En ik schrijf dit denk ik nog het meest voor mezelf.

Gisteren gingen Erik en ik eigenlijk vrij relaxed naar Nijmegen voor een nieuwe scan, nu is het alweer bijna normaal aan het worden dat we elke 4 maand gaan ipv 3 en nu de scan dichterbij kwam dacht ik toch; alweer 4 maand verder?

Natuurlijk was ik zenuwachtig, ook de week voor de scan had ik af en toe van die ‘zenuwmomenten’ dat je opeens een spanning in je lijf voelt maar goed, dat waren maar momenten. Ik voel me goed. Dus die scan was gewoon goed.

Eenmaal in Nijmegen moesten we de juiste weg weer zoeken, er is veel veranderd in het ziekenhuis. We waren zoals normaal ruim op tijd bij de röntgen, meestal mag ik bijna direct doorlopen… Nu hebben we toch zeker 50 minuten gewacht en was mijn foto zelfs te laat! Met snelle pas (jaja, bijna rennen kan ik nu!) richting de oncologie, daar de standaard metingen krijgen (bloeddruk, temperatuur en gewicht. Gisteren alle 3 – DUH- te hoog natuurlijk… Welke idioot rent er dan ook met 30 graden buiten? Ik. Hehe…)

En toen naar de oncoloog…
Die eigenlijk direct met de deur in huis viel: Er is wat gezien op je röntgenfoto waarvan we niet met duidelijkheid kunnen zeggen wat het is. Het kan een huidplooi zijn. Nou. DAN VOEL JE PANIEK. Hoewel ik vrij rustig bleef, geen hysterie, wel veel vragen.
Leuk idee, zo’n huidplooi maar daar geloof ik niet in! Hoewel mijn oncoloog duidelijk aangaf dat het ook goed kon zijn wilde ze wel meteen een CT-scan maken, ik mocht gelijk doorlopen na de afspraak met haar. Ze zou ’s avonds bellen. ’s middags gaf ze ‘onderwijs’ dus ze zou pas daarna de uitslag kunnen bekijken en doorbellen.

En dan sta je buiten. Erik en ik keken elkaar aan: Dit is niet goed.
Ik kon bij de CT mijn tranen slecht bedwingen. Ik zag mezelf alweer aan een infuus. Ik besloot in een split-second dat mijn port-a-cath er weer in moest, dat ik vol voor chemo zou gaan en dat ze maar ‘gewoon’ een stuk long moesten verwijderen. PANIEK. ANGST. En heel veel rust eigenlijk. Dezelfde vastberadenheid als eerst, geen kip zonder kop, nee een plan maken. Maar al snel wisten we ook dat het geen zin had om een plan te maken zonder definitieve uitslag.

Het was inmiddels 11.00 uur. Na de CT was het dit keer geen terrasje, ik wilde naar huis. Via de mc donalds want als ik dan toch weer behandeld moest worden dan kon die kilo extra wel eens van pas komen. We zouden niemand appen tot we meer wisten. Niemand bang maken voor het zover zou zijn. Helemaal lukte dat niet maar goed…

Thuis hebben we niks gedaan, aangeklooid, gepraat hoe we het zouden doen als het slecht zou zijn. Wat als ik dood zou gaan. Af en toe zeiden we tegen elkaar dat het goed zou kunnen zijn. Zou KUNNEN zijn.

Het waren een paar heftige uurtjes toen rond 17.30 uur de oncoloog belde: DE CT WAS GOED. Wow. Die had ik op dat moment eigenlijk niet meer zien aankomen. Ik was mijn agenda in mijn hoofd al aan het leeg plannen. Ik had bedacht dat ik geen longbiopt wilde, ze ropten dat slechte deel er maar ‘gewoon’ direct uit. Daarna vol de chemo in. Ik zou dit gewoon redden. Als er pas na 2,5 jaar 1 uitzaaiing zou zitten zou ik dit kunnen redden. Pfff.. Wat er allemaal wel niet door je hoofd kan gaan!
Eigenlijk was ik niet eens direct blij of opgelucht. Dat kwam later, we zijn meteen uit eten gegaan iig! Hahaha!

Wat het dan was? Waarschijnlijk of toch die huidplooi, of een schaduw van een kluwentje bloedvaten, of… Gewoon een matige foto? Het blijft natuurlijk een medisch apparaat, ze lijken er niet in. Nu na deze uitslag vertelde de oncoloog dat ze zich niet zo’n zorgen had gemaakt. NOU! Wij WEL! En ik moet ook eerlijk bekennen dat ik dat ’s ochtends niet zo in dat gesprek had gemerkt… Gezien de spoed van de CT.
Nu blijkt dat bij een normaal iemand er niet was gereageerd op zo’n vlekje maar bij iemand met mijn voorgeschiedenis dus wel. Zo goed houden ze me dus in de gaten. Zoveel is er dus tóch echt wel te zien op een longfoto. En deels ben ik gerust gesteld, een CT-scan ziet echt nog kleinere deeltjes dan een longfoto dus ik ben echt echt echt nog schoon. En over 4 maand zit ik dan al op 3 jaar schoon! Wat best wel een wonder te noemen is eigenlijk… Maar laten we nog niet op de zaken vooruit lopen.

Vanochtend werd ik heel rustig wakker, nog meer dankbaar dan ooit. Vandaag ben ik wel heel emotioneel, wat als het wel foute boel was geweest..? Het spookt toch door je hoofd. Haal ik dan echt wel genoeg uit mijn leven nu? Ik denk dat deze dag me nog meer met de neus op de feiten heeft gedrukt dat ik me over sommige dingen minder druk moet maken. Ik doe zó mijn best maar loslaten en accepteren… Het lukt me vaker niet dan wel… ‘Dat been’ blijft een handicap, een last waar ik nog elke dag pijn aan heb. Kutbeen.

Ik ga inmiddels naar de osteopaat en ik ben echt beter gaan lopen! Dat vind ik heel fijn! Helaas is de pijn er niet beter op geworden en blijft mijn buiging erg beperkt. Tsja, ik kan me ermee redden.

Dan nog een ander nieuwtje, de meesten zullen dit al wel gehoord hebben maar ik ben er mega trots op! Ik mag vanaf september weer gaan studeren. Ik ga de opleiding POH-somatiek doen wat betekend: Praktijkondersteuner huisartsen. Een specifiek spreekuur voor bepaalde aandoeningen zoals diabetes, astma of hart- en vaatziekten. Bij een huisartsenpraktijk dus. Een zittende baan, af en toe een patiënt ophalen uit de wachtkamer. Lichamelijk dus echt iets voor mij en helemaal weer in de zorg. Ik vind het erg spannend maar ben ook reuze benieuwd hoe ik het allemaal ga doen qua studie en qua energie. Ik ga ongeveer 1x per 2 weken een hele dag naar school en loop 2x 4 uur stage per week.

Sowieso ben ik trots. Het duurt me allemaal veel te lang. Klopt. Maar kijk waar ik nu STA, wat ik toch weer voor elkaar lijk te krijgen. En na gisteren ben ik ook trots op mijn doorzettingsvermogen. Want echt, ik had die uitzaaiing gekilld. Hoe dan ook.