Nog maar weer een blog…
Blogbericht 100! 🥳
Chapeau voor de harde kern hier! 😉
Een aantal keer eerder heb ik een blog geschreven en niet geplaatst. Zo boos en teleurgesteld was ik. Soms is alles stom en ik ben ook wat vaker boos. Het is niet eerlijk! Puh!
2 weken geleden alweer mocht ik voor bronchoscopie ‘met een roesje.’ Alles doorgesproken met de anesthesist, alles kwam goed…
Eenmaal op de afdeling: niks bekend. Ik zou ‘gewoon’ het middel krijgen waarvan ik weet dat ik er niet op reageer.
Nou, inderdaad… 2 glazen wijn was effectiever geweest. Daarbij lukte het niet mn keel goed te verdoven. 4x is m’n keel bijverdoofd (spray) maar ik bleef maar kokhalzen en het onderzoek werd gestaakt. Ik was teleurgesteld in alles en iedereen maar vooral in mezelf. Ik wilde dit zo graag ‘goed doen’ maar m’n lichaam gooide weer roet in het eten.
Het zou dus opnieuw moeten onder ‘diepe sedatie’ en ik werd ingepland voor vandaag. (Dit is de korte versie. De lange versie is er een met veel teveel telefoontjes, frustratie en verdriet.)
Gisteren: 16.30 uur het ziekenhuis aan de lijn… De afspraak werd later. ZUCHT.
Wel goed voor de lijn… Nuchter tot 15.15 uur, onderzoek, strot weer verdoofd dus eten vanaf 17.30 uur.
Alles behalve het infuus liep volgens plan. Ik hoop echt dat m’n armen een beetje genezen want… Dinsdag is m’n been aan de beurt! Operatie! Nieuw infuus! Meh! Feest! Had ik al gezegd dat ik ernaar uit kijk? 🥳 Ja, niet echt natuurlijk qua operatie en herstel maar wel dat ik over een week of 8 weer zou kunnen fietsen (op m’n aangepaste bakfiets!)
Maar goed, even terug naar de bronchoscopie. Ik kreeg deze keer een verdoving verneveld wat veel beter ging! (Maar 2x kokhalzen!)
Waarom nu wel en de vorige keer niet was mn vraag… Dat vernevelen mag alleen door de anesthesiemedewerker en niet door een verpleegkundige. En natuurlijk vind ik daar wat van. Want dit is voor iedereen beter/effectiever en een stuk relaxter!
Een ieder die dit leest, moet je ooit voor een dergelijk onderzoek: Skip het roesje, ga voor goede sedatie! 😛 Want na de keelverdoving en het bitje werd ik weer wakker en was het klaar. Chill. Blijkbaar heb ik nog een aantal keer gehoest op de slang maar daar heb ik niks van meegekregen!
En toen was ik heel snel weer wakker en helder!
Er zijn geen biopten genomen! Kort samengevat betekend dat dat ze geen gekke dingen gezien hebben! 🥳
Officieel krijg ik maandag uitslag maar ik ga uit van goed nieuws.
Wat het dan wel is? Tsja… Dat is wel een ding maar goed. Dat is voor later.
Volgende stap: Operatie knieschijf. Hoewel ze op de operatiekamer precies gaan bedenken wat ze willen gaan doen willen ze op dit moment het botje waar de knieschijfpees aan vast zit losmaken en een stukje hoger weer in m’n been schroeven. (Tuberositas transpositie) Het vastschroeven is wat lastig want er zit natuurlijk al een prothese in dat been. Het idee is dat mijn knieschijf wat hoger te zitten, hopelijk heb ik dan weer meer buiging maar vooral minder pijn!
Ik heb goede hoop (al had ik dat de vorige keer ook). M’n eigen dok (die de prothese erin gezet heeft) gaat samen met de knieschijfspecialist uit het CWZ zich een uur vermaken met hakken en zagen.
En nu maar hopen dat deze 3e keer voorlopig de laatste is. Over 10 jaar praten we weer… Tenminste, dat hoop ik dan maar… Ik probeer positief te blijven maar dat is soms wel heel lastig. M’n luchtpijp is schoon dus ik kan weer wat langer mee!
En dat is goed nieuws! Want ik moet m’n rol als (suiker)tante nog jaren vervullen!
Eerst werden Erik en ik oom en tante van Bob! (van het jongste broertje van Erik en z’n vriendin)
Een week later van van Matthijs (met als 2e naam Sander, vernoemd naar mij!) en ik mocht ook al met hem knuffelen❤️
Volgende blog: na de operatie!
hoi lieverd gaat allemaal weer niet van een leien dak wel fijn dat ze je knie gaan herstellen en super goed nieuws dat je luchtpijp schoon is
geniet van de kleintjes en heel succes met de operatie liefs uit medemblik