Het is alweer ruim een maand geleden dat ik mijn laatste controle heb gehad. Hoewel ik lang op de uitslag dacht te moeten wachten werd ik ’s middags al gebeld: Geen nieuwe afwijkingen gevonden. Overige afwijkingen: ongewijzigd.
Toen mijn oncoloog belde met de uitslag zat ik nog op de bank bij een vriendin in Nijmegen. In shock, ongeloof, tranen, schuldgevoel. Die vriendin krijgt iets te vaak te horen dat haar scans er niet zo stabiel uit zien en dan wordt ik WEER met goed nieuws gebeld. Ingewikkeld.
Nu weken later moet ik deze blog toch eens online zetten. Het is de 3e versie…
Versie 1, van 5 weken terug was er een met veel frustratie.
Versie 2, van 3 weken terug was over te top hoe blij ik wel niet moest zijn met weer een goede scan… En dat ben ik! Maar de vlag gaat gewoon nooit meer écht uit sinds ik weet dat ik niet meer écht beter word.
Versie 3, van vandaag dus, wordt een lesje rouw vs. levenshaast.
3 jaar geleden kwam de definitieve uitslag van mijn longoperatie. Na doorvragen bij een andere oncoloog kreeg ik ook een prognose: maximaal 2 jaar met mogelijk nieuwe operaties, bestraling en mogelijk chemo.
Ten aanzien van mijn ziekte, mijn lichaam en kinderwens moest ik daarna veel afscheid nemen, een soort rouw.
Ik heb veel gehad aan deze curve, want elke fase kwam langs, en als je denkt dat je er klaar mee bent begint de curve weer opnieuw, soms halverwege, soms helemaal aan het begin.
Het is niet alleen verliezen van een been of mobiliteit. Het is afscheid nemen van dromen en wensen…
En dan… Levenshaast.
Levenshaast
De autobiografie Levenshaast (2016), van communicatieadviseur Ingeborg van Beek (1976 – 2022) is ‘haar rauwe, authentieke en krachtige verhaal over leven met een tikkende tijdbom in haar hoofd’. Ze schrijft over spijt en verlangens, verdriet en optimisme en haar rotsvaste geloof in de kracht van het nu. Haar psychologe voelt bij haar, naast verdriet door de confrontatie met ziekte en de dood, een buitengewone vrolijkheid. Zij noemt Van Beek levendig en ontdekkend en zegt dat ze lijdt aan levenshaast. Laconiek vraagt Van Beek of daar pillen voor zijn. De psycholoog schudt daarop haar hoofd: ‘Geniet van elk moment, je leeft maar één keer!’ Van Beeks reactie hierop is dat zij inderdaad ‘maar één keer, maar vooral iedere dag leeft’. Levenshaast regeert: op haar sterfbed wil de auteur geen spijt krijgen van alles wat zij níét heeft gedaan. ‘Ik wil drinken, dansen, de levenshaast door mijn aderen voelen stromen en ervan genieten’.
Nou, ik geloof dat ik de afgelopen 3 jaar best wel veel uit mijn leven heb gehaald. En nu? Ik moet wederom mijn leven anders in gaan richten.
Wordt ik dan toch ‘oud’ en wat is dan ‘oud?’ en wil ik met mijn huidige krakkemikkige lijf eigenlijk wel ‘oud’ worden?
Mijn hoofd ik blijven steken op mijn 27ste. Mijn lijf is minstens 65+.
Ik weet het niet. Ik weet alleen dat mijn prognose niet veranderd is. Ook niet nu ik 3 jaar verder ben.
Mijn leven is tof. Mega vermoeiend en soms iets te duur. Maar mijn leven is ook best gecompliceerd, zeker nu ik merk dat ik niet zo flexibel meer kan denken als vroeger.
Afgelopen weken hebben zowel de psycholoog als de ergotherapeut hard aan mijn leven getrokken want, hoe doe je dat? Opnieuw ritme vinden na 3 jaar zonder ritme?
In mijn geval moet ik meer ‘nee’ leren zeggen en daar ook achter staan.
Ik mag me ook eens gaan vervelen door de week…
Ik maak best wat uren in de week met mijn vrijwilligerswerk. De ene week meer dan de andere en gelukkig zijn deze uren zelf in te delen.
Maar vervelen? Dat ken ik niet.
Stoppen is ook geen optie overigens, mijn vrijwilligerswerk is voor mij enorm waardevol en belangrijk!
Dus komende periode ga ik proberen meer ‘nee’ te zeggen en iets meer (of eigenlijk minder in) te plannen.
Challenge accepted!
Want het festivalseizoen komt er aan en ja, dan moet die batterij weer vol zijn! Ook maak ik langzaam weer vakantieplannen….
Kijk, sommige dingen gaan natuurlijk wel gewoon door hè…
Tot ergens in september, of oktober… Ligt aan de vakantieplannen!